" اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِیِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَیْهِ وَعَلى آبائِهِ فی هذِهِ السّاعَةِ وَفی كُلِّ ساعَةٍ وَلِیّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَلیلاً وَعَیْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فیها طَویلاً. "

اهل بیت(علیهم‌السلام) و امامان معصوم در نهایت درجه معرفت و قله‏‌ى دانش و حكمت  قرار دارند، چنان‌که اگر كسى به مقام ولایت امام، معرفت پیدا كند، می‌یابد كه امام بر تمام موجودات، و بر هر چه بوده و هست علم دارد؛ زیرا وجودش عقل محض است و محدود به زمان و مکان نیست و به عنایت الهی مسلّط بر همه عوالم هستی هستند و چیزی از احاطه علمی آنان مخفی نمی‌ماند.[1]

امام على(علیه‌السلام) در نهج البلاغه می‌فرمایند:«سیلاب دانش از آنان سرازیر بوده و هیچ طایر بلند پروازى به بلنداى قله‏‌ى علم و كمال آنان نخواهد رسید».[2]

شیعه معتقد است امامت، جانشینی پیامبر(صلی‌اللّه‌علیه‌واله) در امر هدایت بشر است و هم‌چنان که رسول خدا(صلی‌اللّه‌علیه‌واله) باید آگاه به امور زمان و عالم به غیب و خصوصیات نفوس بشری باشد تا رسالت او ناقص نگردد(چنان که در این مطلب اثبات شد) امام نیز چون وظیفه حفاظت از كیان دین و شریعت و تبیین احكام الهى و هدایت و اصلاح امور را بر عهده دارد، باید این آگاهی‌ها را داشته باشد و در هیچ مسأله‏‌اى نیازمند به هدایت و تعلیم دیگران نباشد. در غیر این‌صورت نقش هدایت‌گرى مطلق امام، زیر سوال خواهد رفت؛ چرا که خود او نیاز به هادی دارد و شخص دیگری ابتدا باید خود امام را تعلیم دهد.

«عبدالأعلى بن أعین» مى‏‌گوید: از امام صادق(علیه‌السلام) شنیدم كه مى‏‌فرمود: «من از اولاد رسول خدایم، به كتاب خدا علم دارم، كتابى كه در آن به پیدایش خلق و آن‌چه تا روز قیامت اتفاق خواهد افتاد، اشاره شده است؛ در آن كتاب، خبر آسمان و زمین و بهشت و آتش جهنم وجود دارد. من به این امور همان‌گونه كه به كف دست نگاه مى‏‌كنم، آگاهم».[3]

بنابراین پیامبر و امام از آن‌جا كه مظهر جمیع صفات جمال و كمال الهى‌اند، داراى علم غیب‌اند و به همه امور احاطه دارند؛ ولى از این نكته نباید غفلت كرد که آنان به واسطه اذن خداوند دارای علم غیب هستند و از جانب حضرت حق به معدن عظمت و غیب الغیوب الهى متصل شده‌اند.

به عبارت دیگر، علم پیامبر و امام دو گونه است:

1. علم به معارف و احکام شریعت و مصالح و مفاسد امور مربوط به امّت اسلامی، یعنی مسائل و اموری که در حوزه ولایت و امامت قرار دارد.

2. علم به امور و حوادث خارجی و پنهانی که در حوزه ولایت و امامت دخالت و نقش و تأثیری ندارد؛ مانند آگاهی به برخی از حوادث تاریخ یا پاره‌ای از رموز و اسرار عالم خلقت.

درباره علوم دسته اول به  حکم عقل و اتفاق متکلمان شیعه، پیامبر و امام درای این چنین علومی هستند. و در مورد علوم دسته دوم، داشتن این علوم بالفعل از شرایط امامت نیست، بلکه توانایی داشتن این علوم از شرایط امامت می‌باشد و  امام می‌تواند با استمداد از عنایت ویژه الهی و به اذن خدا می‌تواند به این علوم دست یابد.[4]

 

------------------------------------------------
پی‌نوشت:
[1]. ادب فنای مقربان(شرح جامعه کبیره)، ص 176.
[2]. نهج البلاغه خطبه 3.
[3]. بصائر الدرجات، ج 4، ص 217، باب 8 ح 2.
[4].ربانی گلپایگانی، براهین و نصوص امامت، ص70





برچسب ها: امام، علم، معرفت، علم غیب،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : سه شنبه 30 دی 1393 | توسط : علی سیدی | نظرات()
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic