" اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِیِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَیْهِ وَعَلى آبائِهِ فی هذِهِ السّاعَةِ وَفی كُلِّ ساعَةٍ وَلِیّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَلیلاً وَعَیْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فیها طَویلاً. "


امام حسین(علیه‌السلام)


شعاع نور وجودی امام حسین(علیه‌السلام) به وسعت تمام نظام هستی است که همانند ستون نوری بر آسمان تلالؤ دارد. اولین جایگاه نور وجود امام حسین پس از تولد، دستان گرم و آغوش پر از مهر و محبت سرور آفرینش، حضرت محمد(صلى‌الله‌علیه‌وآله) بود و با این تولد جامعه نوپاى اسلامى به وجود یكى از قدسیان الهى زینت یافت.

حضرت سیدالشهدا(علیه‌السلام) از چنان جایگاه وجودی و قرابت و نزدیکی با پیامبر اکرم(صلى‌الله‌علیه‌وآله) برخوردار است که هیچ‌کس حتی مخالفین و دشمنان آن حضرت، نتوانسته است منکر این فضیلت شود. ما در این نوشتار به نمونه‌هایی از این فضائل در کتب معتبر اهل سنت اشاره میکنیم:



جایگاه امام حسین(علیه‌السلام) در نزد پیامبر(صلى‌الله‌علیه‌وآله)

«حاکم نیشابوری» از «عبید الله بن ابى رافع» از پدرش روایت كرد: پس از آن‌كه امام حسین(علیه‌السلام) از فاطمه(سلامالله‌علیها) متولد شد، رسول خدا(صلى‌الله‌علیه‌وآله) در گوش آن حضرت اذان گفت.[1] هم‌چنین ا از امیرالمومنین(علیه‌السلام)روایت مى‌‏كند كه رسول خدا(صلى‌الله‌علیه‌وآله) برای حسین(علیه‌السلام) گوسفندى عقیقه كرد و به فاطمه(سلامالله‌علیها) فرمود كه سر او را بتراشد و به وزن موى او مبلغى صدقه بدهد. هنگامىكه موى سر او را وزن كردیم یك درهم بود.[2]

از رسول خدا (صلى‌الله‌علیه‌وآله) پرسیدند: كدام‌یك از خاندان‌تان نزد شما محبوب‌تر است؟
فرمود: «حسنین». و به حضرت فاطمه(سلامالله‌علیها) مى‌‏فرمود: «دو فرزند دل‌بند من‌را پسش من بیاور و چون آن دو به حضورش مى‏‌رفتند، آنان ‌را به سینه خود می‌چسباند و مى‌‏بویید».[3]

«ابو هریره» نیز روایت مى‏‌گوید: «رسول خدا(صلى‌الله‌علیه‌وآله) فرمود: «كسى كه حسن و حسین را دوست بدارد، من‌را دوست داشته است و كسى كه آن‌ها را دشمن بدارد، من‌را دشمن داشته است».[4]

«ابن حجر عسقلانی» از «ابو هریره» نقل می‌کند: گواهى مى‌‏دهم در یكى از اوقات، همراه رسول خدا(صلى‌الله‌علیه‌وآله) حركت مى‌‏كردیم كه ناگهان صداى حسنین را شنید كه گریه می‌کردند. پیغمبر(صلى‌الله‌علیه‌وآله)با سرعت به سوى آن‌ها شتافت و از زهرا(سلامالله‌علیها) پرسید: چرا این دو فرزندم گریه می‌کنند؟
فاطمه(سلامالله‌علیها) پاسخ داد: از شدّت تشنگى، رسول خدا(صلى‌الله‌علیه‌وآله) به سراغ مشك كهنه‌‏اى كه با آب آن وضو مى‏‌گرفت رفت، ولى آن روز آب بسیار كم بود.
رسول خدا (صلى‌الله‌علیه‌وآله) صدا زد: آیا كسى از شما آب همراه دارد؟ همراه هیچ‌كس قطره‏‌اى آب نبود، آن‌گاه خطاب به فاطمه(سلامالله‌علیها) فرمود: «یكى از آن دو فرزند را به من بده». فاطمه(سلامالله‌علیها) نیز یكى از آن‌ها را از زیر چادرش بیرون آورد و حضرت او را در حالیكه‏ مى‌‏گریست به سینه چسبانید و زبان مباركش را در میان دهان او فرو برد او زبان مبارك رسول خدا(صلى‌الله‌علیه‌وآله) را مى‌‏مكید تا سیراب شد و از گریه باز ایستاد و همین رفتار را با فرزند دیگرش هم انجام داد.[5]

«ترمزی» نیز به دو سند، از «ابو سعید خدرى» روایت مى‏‌كند كه رسول خدا(صلى‌الله‌علیه‌وآله) فرموده است: «حسن و حسین هر دو سرور جوانان بهشت‌‏اند».[6]

بنابراین امام حسین(علیه‌السلام) از جایگاه وجودی بسیار والایی نزد خداوند متعال و رسول گرامی‌ش برخوردار است و میزان و شدت قرابت و نزدیکی او به  رسول خدا(صلى‌الله‌علیه‌وآله) به قدری بالاست که محور حق و باطل گشته و تمام کسانی که زمینه‌های جنگ با حضرت را ایجاد کرده و پایه‌گذار شهادت آن حضرت بودند و در مقابل ایشان ایستادند، مبغوض خداوند و دشمن خدا و رسولش می‌باشند.

 

________________________________________
پی‌نوشت
[1]. مستدرك حاكم، ج3، ص 179.
[2]. همان ج3،ص179.
[3]. صحیح ترمذى،ج 2، ص306؛ فیض القدیر، ج 1،ص 148؛ ذخائر ص122؛ كنوز الحقایق ص 5.
[4]. مسند امام احمد حنبل، ج5 369؛ كنز العمال,ج 6، ج221؛ سنن بیهقى، 2،ص263.
[5]. تهذیب التهذیب, ج2،ص298.
[6]. صحیح ترمذى، ج2، ص306.





برچسب ها: امام حسین، سیدالشهدا، امام حسین در منابع اهل سنت، فضائل امام حسین،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : پنجشنبه 31 اردیبهشت 1394 | توسط : علی سیدی | نظرات()
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات