تبلیغات
عصر ظهور - چگونه برخی ادعای ملاقات با امام زمان را می کنند؟
" اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِیِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَیْهِ وَعَلى آبائِهِ فی هذِهِ السّاعَةِ وَفی كُلِّ ساعَةٍ وَلِیّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَلیلاً وَعَیْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فیها طَویلاً. "

برای پاسخ به این سوال نیاز به مقدماتی است که به آن می پردازیم و آن اینکه براى امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) دو غیبت وجود دارد: غیبت صغری و غیبت کبری
 در زمان غیبت صغرى که از سال 260 و یا 255 ه.ق آغاز شد و در سال 329 به پایان یافت مردم پرسش هاى عقیدتی، اجتماعى و مشکلات خویش را به وسیلة نواب خاص با امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) در میان می گذاشتند و آن حضرت مسائل و پرسش هاى مردم را پاسخ مى دادند. گاهى گروهى از مردم به وسیلة نواب خاص امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) به دیدار امام دوازدهممى رفتند؛ از این رو در این مدت امام هم غایب بود و هم نبود و اینکه نواب خاص وظایفی مهمی را بر دوش داشتند از جمله اینکه :
 1) نام و مکان امام زمان را پنهان نگه دارند : گرچه امکان رؤیت امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) در غیبت صغرى براى مردم و نواب خاص وجود داشت، ولى به دلیل مشکلات سیاسی، هر یک از نواب موظف بودند که نام و مکان امام را افشا نکنند؛ زیرا امام از سوى حکومت تهدید مى شد. البته این پنهان کارى به دستور امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) صورت گرفته بود. ارتباط شیعیان نیز بدون اینکه مکان امام را بدانند بر قرار مى شد
 2) پاسخ  به سؤالات فقهى و مشکلات عقیدتی شیعیان : نواب خاص وظیفة پاسخگویى به سؤالات فقهى و مشکلات عقیدتى را نیز بر عهده داشتند. آنان سؤالات فقهى و شرعى شیعیان را به عرض امام می رساندند و پاسخ ها را دریافت مى کردند و به مردم ابلاغ مى نمودند
 3) گرفتن و توزیع اموال متعلق به امام زمان(عجل الله تعالی فرجه): نواب خاص اموال متعلق به امام (مانند بیت المال و سهم امام) را از شیعیان گرفته به هر طریقى به امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) مى رساندند
در این دوره نحوه ارتباط با امام زمان ممکن است از یکی از روشهای زیر امکان پذیر گردد: و اما در زمان غیبت کبرى: 
الف) ملاقات حضوری: در خصوص امکان و عدم امکان ملاقات حضورى با امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) اختلاف است. برخى عقیده دارند که ملاقات حضورى امکان دارد و انسان با رعایت تقوا و ایجاد شایستگی، مى تواند به حضور امام زمان(ع) برسد. چنان که شخصیت هایى مانند مقدس اردبیلی،(1) علامة‌ حلی(2) و علامة بحرالعلوم(3) به حضور حضرت رسیدند. سید مرتضی،(4) شیخ طوسى و ... از طرفداران این نگرش هستند. شیخ طوسى مى نویسد: ما قطع نداریم که حضرت از تمام اولیاى خود، پنهان باشد، بلکه جایز است که براى بیشتر آنان ظاهر گردد.
 برخى دیگر عقیده دارند که ملاقات حضورى با امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) امکان ندارد. محمد بن ابراهیم،‌ معروف به نعمانی،(5) فیض کاشانی،(6) و کاشف الغطا،(7)و از طرفداران این نگرش هستند. اینان به برخى از روایات تمسک نموده اند که هر گونه ارتباط حضورى با امام زمان(ع) را منع کرده است.(8) امام زمان(ع) در توقیع شریف خطاب به آخرین نایب خاص خود، یعنى على بن محمد سمرى فرمود: «به زودى از شیعیان من کسانى خواهند آمد که ادعاى دیدن مرا مى کنند. آگاه باشید، هر کس قبل از خروج سفیانی، و صیحة آسمانی، ادعا کند که مرا دیده دروغگوى افترا زننده است».(9)
 واقعیت آن است که با تقوا و معنویت و قابلیت مى توان به حضور آن امام همام رسید، چنانکه برخى از بزرگان به حضور او رسیده اند. به نظر مى رسد روایاتى که دلالت بر منع ملاقات دارند، ناظر بر این است که جلوى هر گونه سوء استفاده از ادعاى دیدن امام زمان گرفته شود و هر کس ادعاى رؤیت امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) را نکند.
ب) ارتباط معنوی : بى تردید مى توان با امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) ارتباط معنوى بر قرار کرد. البته این ارتباط با بهره گیرى از تقوا، دعا خواندن و توسل به ائمه(ع)، به ویژه به ساحت مقدس امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) امکان پذیر است. شاید بر همین اساس باشد که یکى از وظایف شیعیان در زمان غیبت، دعا کردن براى امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) و توسلات بیان شده است.(10) ارتباط معنوى بدان معنا نیست که انسان امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) را ملاقات حضورى کند، بلکه باید با آن امام ارتباط برقرار کند و همیشه به یاد او بوده و او را در تمام اعمال ناظر بداند. هرگاه چنین لیاقت و شایستگى اى حاصل شد حضرت به انسان عنایت نموده و به رفع مشکلات انسان مى پردازد؛ از این رو امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) در توقیعى که براى شیخ مفید صادر نمود فرمود:« ما بر اخبار و احوال شما آگاهیم و هیچ چیز از اوضاع شما بر ما پوشیده نمى ماند».(11)
 باز حضرت درهمان توقیع فرمود: «ما در رسیدگى و سرپرستى شما کوتاهى نکرده و یاد شما را از خاطر نبرده ایم. اگر جز این بود، دشوارى ها و مصیبت ها بر شما فرود مى آمد و دشمنان، شما را ریشته کن مى کردند».(12)
 ارتباط معنوى انسان با امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) سبب مى شود که حضرت میان مردم حضور پیدا کند، اگر چه مردم او را نشناسند. امام علی(ع) فرمود: «سوگند به خدا ، حجت خدا میان آنان هست و در کوچه و بازار گام بر مى دارد و بر خانه هاى آنان وارد مى شود و در شرق و غرب جهان به سیاحت مى پردازد و گفتار مردمان را مى شنود و بر اجتماعات آنان وارد شده سلام مى دهد. او مردمان را مى بیند».(13)
 در دعاى ندبه مى خوانیم: «جانم فدایت! تو آن غایبى هستى که از میان ما بیرون نیستی. جانم فدایت! تو آن دور شده از وطن هستى که از ما دور نیستی».(14)
 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 پی نوشت ها:
 1- منتهى الآمال، ج2، ص 470؛ مهدى موعود، ص 934.
 2- تنکابنی، قصص العلما، ص 259.
 3- بحارالانوار، ج 52، ص 174.
 4- تنزیه الانبیاء، ص 182، به نقل از مجلة حوزه، ویژه نامة امام زمان، ص 99.
 5- کتاب الغیبه، ص 99.
 6- وافی، ج 2، ص 414.
 7- حق المبین، ص 87.
 8- شیخ طوسی، کتاب الغیبه، ص 395.
 9- شیخ صدوق، کمال الدین، ص 516.
 10- منتهى الآمال، ص 559و 562.
 11- احتجاج طبرسی، ج 2، ص 596.
 12- همان.
 13- جباری، عاشورى و حکیم، تاریخ عصر غیبت، ص 426، به نقل از الغیبه نعمانی، ص 72.
 14- مفاتیح الجنان، دعاى ندبه.





طبقه بندی: پاسخ به شبهات مهدوی،  برداشت های غلط،  مدعیان دروغین،  دوران غیبت،  منجی دین، 
برچسب ها: ادعای ملاقات با امام زمان، چگونه برخی ادعای ملاقات با امام زمان را می کنند؟، ادعای ملاقات،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : یکشنبه 15 مرداد 1391 | توسط : فرهاد فرهادی مسجدسلیمانی | نظرات()